panzer altında ezilerek ölen çocuklar, gaz fişeğiyle ölen çocuklar, silah mermisiyle ölen çocuklar, havuzda boğularak ölen çocuklar, açlıktan ölen çocuklar umurumda mı sanıyorsun

o değil de..gezi bir rüya mıydı nasıl böyle kolay unuttuk...karşındaki insanı hissetmeyi, sevmeyi, değer vermeyi, değer yaratmayı, korumayı, kendinden başkası için endişelenmeyi, geleceksizliği, şimdiyi ne kadar çabuk kaybettik. ne acı. ne korkunç. bu bencillik, bu sıkıntı, bu huzursuzluk, bu umursamazlık, bu anlayışsızlık, bu korkaklık, bu içten hesaplılık, bu yalan..bu okyanus yalan. ölüme giderek yaklaşıyor muyuz. karnımız tok sırtımız pek iken. güvencesiz ve geleceksiz iken. sürekli söylenip bir şey yapmaz iken. artık sevmek zor iken.. sandık başında durduk çok iyi oldu. iyi ki durduk. tek anlamı hiç konuşmayacağım insanlarla az da olsa yan yana durmak karşılıklı gülümsemek, bazen de pis pis süzmek. ben hala kedilere özeniyorum. ben hala köpeklere özeniyorum. ana karnına dönmek için boğulmak isteyen var. ben onu da bilmiyorum. hiç bir şey bilmiyorum.

Hiç yorum yok: